Moje najlepsze książki

 Są takie książki, które nosi się w głowie jeszcze długo po zamknięciu ostatniej strony. Dla mnie Wielkie nadzieje  autorstwa Charlesa Dickensa właśnie do nich należą, choć uczciwie mówiąc — nie od razu dałem się tej historii porwać. Początek był dla mnie trochę jak spacer przez mgłę: ponure bagna, mały Pip, dziwny skazaniec na cmentarzu… niby czułem klimat, ale jeszcze nie wiedziałem, dokąd to wszystko zmierza. A potem nagle złapałem się na tym, że czytam coraz szybciej, bo Dickens zaczął rozstawiać emocjonalne pułapki z mistrzowską precyzją. Najmocniej działa tutaj chyba motyw awansu społecznego i tego nieustannego wstydu, który Pip nosi w sobie jak kamień w kieszeni. Dickens świetnie pokazuje, jak człowiek potrafi zacząć gardzić własnym pochodzeniem tylko dlatego, że ktoś bogatszy spojrzał na niego z góry. Sceny w domu panny Havisham mają wręcz teatralny klimat — zatrzymane zegary, ciężkie powietrze, Estella chłodna jak porcelana. Bardzo obrazowe. Czułem się momentami, jak...

„Wyznaję” autorstwa Jaume Cabré to jedna z najbardziej niezwykłych i ambitnych powieści współczesnej literatury. Książka, która pochłania czytelnika całkowicie – nie tylko historią, ale także emocjami, atmosferą i sposobem prowadzenia narracji. Cabré stworzył dzieło ogromne pod względem treści i znaczeń, a jednocześnie bardzo intymne i poruszające. Największą siłą tej powieści jest jej wielowarstwowość. Z jednej strony mamy historię Adrià Ardevola – człowieka niezwykle inteligentnego, samotnego i obsesyjnie poszukującego prawdy o sobie oraz swojej rodzinie. Z drugiej strony książka staje się opowieścią o złu obecnym w historii świata. Autor płynnie przechodzi między epokami – od średniowiecza, przez czasy inkwizycji i II wojny światowej, aż po współczesność – pokazując, że ludzkie okrucieństwo, chciwość i pragnienie władzy powracają nieustannie pod różnymi postaciami. Niezwykle imponujący jest także sposób narracji. Cabré prowadzi opowieść w sposób wymagający skupienia, ale jednocześ...

„Przeprawa” (ang. „The Crossing”) to druga część słynnej „Trylogii Granicznej” Cormaca McCarthy’ego , ale nie musisz znać pierwszej części, by dać się porwać tej opowieści. To książka, która wciąga jak wir, a potem nie wypuszcza przez długi czas. Dla mnie to jedna z tych lektur, które zmieniają sposób patrzenia na literaturę – i na świat.  McCarthy pisze językiem, który jest jak kamień – twardy, chropowaty, ale pełen ukrytej głębi. Jego zdania są długie, czasem zawiłe, ale każde słowo wydaje się nieprzypadkowe. Opisuje meksykańsko-amerykańską granicę lat 40. XX wieku z taką plastycznością, że czujesz na skórze pył, słyszysz szelest trawy i odczuwasz palący upał. To nie jest książka, którą się „przegląda” – to książka, którą się doświadcza.  Bohaterem powieści jest młody Billy Parham, nastolatek żyjący na ranczu przy granicy Stanów Zjednoczonych i Meksyku. Pewnego dnia łapie w pułapkę wilczycę, która poluje na bydło jego rodziny. Zamiast ją zabić, postanawia zrobić coś zupełn...

Są książki, które czyta się raz — i są książki, które zostają w tobie na zawsze. „Wielki Gatsby" F. Scotta Fitzgeralda należy bezsprzecznie do tej drugiej kategorii. To powieść, którą skończyłem jednym tchem, a potem siedziałem w ciszy przez długie minuty, nie mogąc uwierzyć, że coś tak małego — zaledwie 180 stron — może pomieścić w sobie cały wszechświat. Rok 1922. Long Island. Powietrze drżące od dźwięków jazzu, szampana i kłamstw. Nick Carraway przybywa do Nowego Jorku i zostaje wciągnięty w orbitę swojego tajemniczego sąsiada — Jaya Gatsby'ego, milionera urządzającego legendarne przyjęcia, na które przychodzą wszyscy, choć nikt tak naprawdę go nie zna. A Gatsby pragnie tylko jednego: odzyskać przeszłość. Odzyskać Daisy. Odzyskać chwilę, która już minęła — i która nigdy nie istniała tak, jak on ją pamięta. Fitzgerald pisze tak, że co drugie zdanie chce się podkreślić. Jego styl to rzadka mieszanina — zmysłowy, lśniący, nasycony melancholią jak deszcz przed burzą. Sceny prz...