Moje najlepsze książki

„Przeprawa” (ang. „The Crossing”) to druga część słynnej „Trylogii Granicznej” Cormaca McCarthy’ego , ale nie musisz znać pierwszej części, by dać się porwać tej opowieści. To książka, która wciąga jak wir, a potem nie wypuszcza przez długi czas. Dla mnie to jedna z tych lektur, które zmieniają sposób patrzenia na literaturę – i na świat.  McCarthy pisze językiem, który jest jak kamień – twardy, chropowaty, ale pełen ukrytej głębi. Jego zdania są długie, czasem zawiłe, ale każde słowo wydaje się nieprzypadkowe. Opisuje meksykańsko-amerykańską granicę lat 40. XX wieku z taką plastycznością, że czujesz na skórze pył, słyszysz szelest trawy i odczuwasz palący upał. To nie jest książka, którą się „przegląda” – to książka, którą się doświadcza.  Bohaterem powieści jest młody Billy Parham, nastolatek żyjący na ranczu przy granicy Stanów Zjednoczonych i Meksyku. Pewnego dnia łapie w pułapkę wilczycę, która poluje na bydło jego rodziny. Zamiast ją zabić, postanawia zrobić coś zupełn...

Są książki, które czyta się raz — i są książki, które zostają w tobie na zawsze. „Wielki Gatsby" F. Scotta Fitzgeralda należy bezsprzecznie do tej drugiej kategorii. To powieść, którą skończyłem jednym tchem, a potem siedziałem w ciszy przez długie minuty, nie mogąc uwierzyć, że coś tak małego — zaledwie 180 stron — może pomieścić w sobie cały wszechświat. Rok 1922. Long Island. Powietrze drżące od dźwięków jazzu, szampana i kłamstw. Nick Carraway przybywa do Nowego Jorku i zostaje wciągnięty w orbitę swojego tajemniczego sąsiada — Jaya Gatsby'ego, milionera urządzającego legendarne przyjęcia, na które przychodzą wszyscy, choć nikt tak naprawdę go nie zna. A Gatsby pragnie tylko jednego: odzyskać przeszłość. Odzyskać Daisy. Odzyskać chwilę, która już minęła — i która nigdy nie istniała tak, jak on ją pamięta. Fitzgerald pisze tak, że co drugie zdanie chce się podkreślić. Jego styl to rzadka mieszanina — zmysłowy, lśniący, nasycony melancholią jak deszcz przed burzą. Sceny prz...