Moje najlepsze książki

Oscar Wilde stworzył arcydzieło, które jest niczym zatruty sztylet wbity w samo serce wiktoriańskiej hipokryzji. Portret Doriana Graya to absolutny szczyt prozy dekadenckiej, gotyckiego niepokoju i filozofii estetyzmu. Wilde bawi się konwencją powieści o faustowskim pakcie, przenosząc go jednak z mrocznych, czarnoksięskich pracowni wprost do pachnących opium, pełnych przepychu i intelektualnego wyrafinowania londyńskich salonów. Klimat utworu zachwyca gęstą atmosferą mieszanki papierosowego dymu oraz rozkładającego się potajemnie sumienia. Tworzy hipnotyzujący kontrast między zmysłowym pięknem a gniciem moralnym. Punktem wyjścia intrygi jest powstanie niezwykłego dzieła sztuki – portretu młodego, nieskazitelnie pięknego Doriana Graya, namalowanego przez zafascynowanego nim malarza Bazylego Hallwarda. Pod wpływem cynicznych, hedonistycznych aforyzmów lorda Henryka Wottona, Dorian wypowiada szaleńcze życzenie: oddałby wszystko, byleby tylko obraz starzał się zamiast niego. Mechanizm op...

 Są takie książki, które nosi się w głowie jeszcze długo po zamknięciu ostatniej strony. Dla mnie Wielkie nadzieje  autorstwa Charlesa Dickensa właśnie do nich należą, choć uczciwie mówiąc — nie od razu dałem się tej historii porwać. Początek był dla mnie trochę jak spacer przez mgłę: ponure bagna, mały Pip, dziwny skazaniec na cmentarzu… niby czułem klimat, ale jeszcze nie wiedziałem, dokąd to wszystko zmierza. A potem nagle złapałem się na tym, że czytam coraz szybciej, bo Dickens zaczął rozstawiać emocjonalne pułapki z mistrzowską precyzją. Najmocniej działa tutaj chyba motyw awansu społecznego i tego nieustannego wstydu, który Pip nosi w sobie jak kamień w kieszeni. Dickens świetnie pokazuje, jak człowiek potrafi zacząć gardzić własnym pochodzeniem tylko dlatego, że ktoś bogatszy spojrzał na niego z góry. Sceny w domu panny Havisham mają wręcz teatralny klimat — zatrzymane zegary, ciężkie powietrze, Estella chłodna jak porcelana. Bardzo obrazowe. Czułem się momentami, jak...

„Wyznaję” autorstwa Jaume Cabré to jedna z najbardziej niezwykłych i ambitnych powieści współczesnej literatury. Książka, która pochłania czytelnika całkowicie – nie tylko historią, ale także emocjami, atmosferą i sposobem prowadzenia narracji. Cabré stworzył dzieło ogromne pod względem treści i znaczeń, a jednocześnie bardzo intymne i poruszające. Największą siłą tej powieści jest jej wielowarstwowość. Z jednej strony mamy historię Adrià Ardevola – człowieka niezwykle inteligentnego, samotnego i obsesyjnie poszukującego prawdy o sobie oraz swojej rodzinie. Z drugiej strony książka staje się opowieścią o złu obecnym w historii świata. Autor płynnie przechodzi między epokami – od średniowiecza, przez czasy inkwizycji i II wojny światowej, aż po współczesność – pokazując, że ludzkie okrucieństwo, chciwość i pragnienie władzy powracają nieustannie pod różnymi postaciami. Niezwykle imponujący jest także sposób narracji. Cabré prowadzi opowieść w sposób wymagający skupienia, ale jednocześ...

„Przeprawa” (ang. „The Crossing”) to druga część słynnej „Trylogii Granicznej” Cormaca McCarthy’ego , ale nie musisz znać pierwszej części, by dać się porwać tej opowieści. To książka, która wciąga jak wir, a potem nie wypuszcza przez długi czas. Dla mnie to jedna z tych lektur, które zmieniają sposób patrzenia na literaturę – i na świat.  McCarthy pisze językiem, który jest jak kamień – twardy, chropowaty, ale pełen ukrytej głębi. Jego zdania są długie, czasem zawiłe, ale każde słowo wydaje się nieprzypadkowe. Opisuje meksykańsko-amerykańską granicę lat 40. XX wieku z taką plastycznością, że czujesz na skórze pył, słyszysz szelest trawy i odczuwasz palący upał. To nie jest książka, którą się „przegląda” – to książka, którą się doświadcza.  Bohaterem powieści jest młody Billy Parham, nastolatek żyjący na ranczu przy granicy Stanów Zjednoczonych i Meksyku. Pewnego dnia łapie w pułapkę wilczycę, która poluje na bydło jego rodziny. Zamiast ją zabić, postanawia zrobić coś zupełn...

Są książki, które czyta się raz — i są książki, które zostają w tobie na zawsze. „Wielki Gatsby" F. Scotta Fitzgeralda należy bezsprzecznie do tej drugiej kategorii. To powieść, którą skończyłem jednym tchem, a potem siedziałem w ciszy przez długie minuty, nie mogąc uwierzyć, że coś tak małego — zaledwie 180 stron — może pomieścić w sobie cały wszechświat. Rok 1922. Long Island. Powietrze drżące od dźwięków jazzu, szampana i kłamstw. Nick Carraway przybywa do Nowego Jorku i zostaje wciągnięty w orbitę swojego tajemniczego sąsiada — Jaya Gatsby'ego, milionera urządzającego legendarne przyjęcia, na które przychodzą wszyscy, choć nikt tak naprawdę go nie zna. A Gatsby pragnie tylko jednego: odzyskać przeszłość. Odzyskać Daisy. Odzyskać chwilę, która już minęła — i która nigdy nie istniała tak, jak on ją pamięta. Fitzgerald pisze tak, że co drugie zdanie chce się podkreślić. Jego styl to rzadka mieszanina — zmysłowy, lśniący, nasycony melancholią jak deszcz przed burzą. Sceny prz...

"Zima naszej goryczy" Johna Steinbecka to powieść ukazująca upadek moralny jednostki i społeczeństwa. Główny bohater, Ethan Allen Hawley, pochodzi z niegdyś zamożnej rodziny, lecz obecnie pracuje jako sprzedawca w sklepie należącym do Włocha, pana Marullo. Ethan zmaga się z poczuciem utraty dawnej pozycji społecznej, co potęguje jego żona Mary, tęskniąca za lepszymi czasami.  Ethan postanawia odmienić swój los, co prowadzi go na ścieżkę moralnych kompromisów. Steinbeck w mistrzowski sposób ukazuje, jak ambicja i pragnienie odzyskania statusu mogą prowadzić do zatracenia wartości i zasad. Powieść obfituje w aforyzmy i sentencje, zwłaszcza dotyczące relacji międzyludzkich, co dodaje jej głębi i zmusza do refleksji.   "Zima naszej goryczy" to gorzka analiza degeneracji społeczeństwa amerykańskiego, ukazująca upadek prawości i moralności. Steinbeck, poprzez losy Ethana, zadaje pytania o granice etyki i cenę sukcesu. To lektura skłaniająca do przemyśleń nad kondycją ludz...

Historia, czas i miłość – czy można zmienić przeszłość, nie niszcząc przyszłości? Stephen King, mistrz opowieści grozy, w „Dallas '63” udowadnia, że jego talent wykracza daleko poza horror. To powieść, która łączy elementy science fiction, thrilleru historycznego i romansu, zabierając czytelnika w emocjonującą podróż do lat 60. XX wieku. Głównym bohaterem powieści jest Jake Epping, zwykły nauczyciel języka angielskiego w niewielkim miasteczku Lisbon Falls w stanie Maine. Pewnego dnia jego znajomy, Al, właściciel lokalnego baru, ujawnia przed nim niebywały sekret – zaplecze jego restauracji kryje portal do roku 1958. Al ma jedno życzenie: Jake powinien wykorzystać portal, aby cofnąć się w czasie i zapobiec zabójstwu prezydenta Johna F. Kennedy’ego 22 listopada 1963 roku w Dallas. Zaintrygowany Jake podejmuje wyzwanie, ale szybko odkrywa, że podróż w czasie nie jest łatwa. Przeszłość, jak uczy King, jest „uparta” i opiera się zmianom, rzucając na jego drodze liczne przeszkody. Z ksi...

  Myszy i Ludzie - Krótka, ale pełna emocji opowieść o marzeniach, samotności i więzi John Steinbeck w powieści „Myszy i ludzie” zabiera nas w podróż do Ameryki lat 30. XX wieku – czasu Wielkiego Kryzysu, kiedy to marzenia o lepszym życiu często rozbijały się o twardą rzeczywistość. Jest to książka krótka objętościowo, ale potężna w przekazie, pełna subtelnych emocji i nieoczywistych moralnych pytań. Historia przyjaźni w świecie brutalności Opowieść skupia się na losach dwóch wędrownych robotników rolnych – George’a Miltona i Lenniego Smalla. George jest sprytnym, pragmatycznym człowiekiem, podczas gdy Lennie, obdarzony olbrzymią siłą i prostoduszną naturą, zmaga się z upośledzeniem umysłowym. Ich więź, oparta na wspólnych marzeniach o posiadaniu małego kawałka ziemi, gdzie będą żyli na własnych warunkach, stanowi oś fabuły i kontrastuje z samotnością i brutalnością otaczającego ich świata. Steinbeck po mistrzowsku buduje relację między bohaterami. George, choć nie raz daje u...

Na Zachodzie Bez Zmian jest manifestem antywojennym, totalną krytyką wojny, widzianej oczami młodego mężczyzny, który jeszcze niedawno był chłopcem, uczącym się w szkole, pełnym ideałów, młodzieńczych planów i wyobrażeń na temat przyszłego życia. Główny bohater książki wspólnie z kilkoma kolegami zachęcony patetycznymi, patriotycznymi hasłami trafia do okopów I wojny światowej, w sam środek krwawych starć niemiecko francuskich, by wypełnić swój społeczny obowiązek i stanąć w obronie ojczyzny. Młodzi chłopcy bardzo szybko dowiadują się, że górnolotne hasła jakimi zwabiono ich do armii nie mają nic wspólnego z wojenną rzeczywistością. Remarque opisuje codzienność żołnierza bogatą w bolesne szczegóły: sadystycznych przełożonych, nieuchronną często przypadkową, głupią śmierć kolegów, wojenne rany, powodujące kalectwo, czy śmierć w mękach, wszechobecny brud, głód i brak higieny. Wojna to jednak przede wszystkim sprowadzenie człowieka do roli maszyny do zabijania. Śmierć w okopach jest...

W scenerii dzikiej przyrody w małej zagubionej wśród lasów amerykańskiej wsi rozgrywa się nieśpieszna opowieść, pełna opisów świata, który odszedł już w zapomnienie. W powieści roi się od malowniczych typków, przemytników, kłusowników, producentów nielegalnego alkoholu i jest także starzec żyjący w zgodzie z naturą, według pór roku, wschodów i zachodów słońca. Starzec pamiętający odległą historię wsi i losy wielu jej mieszkańców. Starzec tak jak wielu innych ma swoją tajemnicę, którą skrywa przed światem, bo życie w tej zapomnianej wiosce wcale nie jest sielskie, aby przetrwać trzeba być twardym, przedsiębiorczym i bezkompromisowym.

Wichrowe Wzgórza jedyna książka angielskiej pisarki Emily Bronte to smutna opowieść o niespełnionej miłości, nienawiści i okrutnej zemście, która nie przynosi ukojenia. Zawsze przekonany byłem, że Wichrowe Wzgórza są ckliwym romansidłem dla romantycznych pensjonarek, a okazało się, że jest to mroczna opowieść o gwałtownych ludzkich namiętnościach dla których nie ma innego ukojenia poza śmiercią. W książce spotykamy też prawdziwe uosobienie zła, szatana w czystej postaci Heathcliffa, kochającego ponad miarę i przepełnionego zimnym, bezlitosnym pragnieniem zemsty, którą realizuje z prawdziwą bezwzględnością. Wichrowe Wzgórza to ponura, czasem brutalna opowieść rozgrywająca się w posępnej scenerii północno angielskich wrzosowisk w której trudno znaleźć romantyczne uniesienia. Książka dla wszystkich, którzy cenią mroczne klimaty.

Marina hiszpańskiego pisarza Carlosa Ruiza Zafona to powieść dla młodzieży, która może być dużym zaskoczeniem jeśli nie rozczarowaniem dla czytelników dwóch pierwszych powieści tego autora wydanych w Polsce czyli Cień Wiatru i Gra Anioła. Książka jet napisana zdecydowanie mniej kwiecistym stylem, w prostych, krótkich zdaniach Zafon maluje historię z pogranicza horroru i kryminału której bohaterami jest para nastolatków przeżywających swoją pierwszą miłość. Czytając Marinę automatycznie porównywałem tę książkę z Cieniem Wiatru i miałem wrażenie jakbym zestawiał ze sobą prosty szkic z pełnym barw obrazem. Marina, której kolejne kartki czytałem z rosnącym rozczarowaniem zaskakuje jednak swoim zakończeniem, które sprawia, że mój odbiór powieści uległ zmianie, dopiero na koniec doceniłem głębie zawartych w niej uczuć. Powieść nie jest może tak porywająca jak Cień Wiatru i jej fabuła szybko ulega zapomnieniu ale niesie jednocześnie ze sobą emocjonalny ładunek, który na długo pozostaje w...

Bracia, książka o realiach komunistycznych Chin w dobie odchodzenia od gospodarki centralnie sterowanej i rozwoju prywatnego biznesu. Centralnymi postaciami tej książki są dwaj bracia, którzy choć posiadają wspólnego ojca, generała chińskiej armii, wychowują w zupełnie różnych światach. Tan dorasta w luksusie u boku ojca, Shento odrzucony zapomniany syn trafia do ponurego sierocińca. Bracia dzięki sile charakteru i wrodzonym zdolnością rozwijają swoje kariery dążąc do potęgi. W ich życiu jest jeszcze jedna wspólna rzecz, miłość do tej samej kobiety. Piękna, trochę bajkowa opowieść, którą czyta się szybko i przyjemnie, a w której można odnaleźć niemal wszystko, co kieruje ludzkim życiem: miłość, zazdrość, zemstę, politykę, władzę i pieniądze. Wszystkie te elementy umieszczone są w egzotycznych dla europejczyka realiach zmieniających się Chin.

Wilk Morski Jacka Londona to jedna z najlepszych powieści tego pisarza jakie czytałem. Pewnego dnia młody literat, człowiek delikatny, zarabiający na życie pracą umysłową na skutek katastrofy promu, którym podróżuje trafia na pokład statku łowców fok. Kapitanem szkunera jest okrutny Wilk Larsen, któremu akurat ubył jeden członek załogi. Rozbitek, wycieńczony walką z morskim żywiołem trafia do zupełnie odmiennego świata, w którym rządzą twarde, bezlitosne reguły, a przetrwać mogą tylko najsilniejsi. Doskonała książka dla miłośników powieści przygodowych, których akcja toczy się na morzu, a bohaterami są marynarze na żaglowcu dzielnie walczącym z żywiołem.

Kronika Zapowiedzianej Śmierci - Gabriel Garcia Marquez Huczne wesele w małym latynoskim miasteczku dobiega końca. Pan młody odsyła swoją oblubienicę do rodzinnego domu gdyż nie dochowała cnoty do nocy poślubnej. Dwaj bracia dziewczyny muszą zmyć hańbę zabijając wskazanego przez dziewczynę winowajcę. Wychodzą do miasta informując każdą napotkaną osobę o swoim zamiarze w nadziei, że ktoś ich powstrzyma. Nikt jednak nie informuje władz, wszyscy wstrzymują oddech w oczekiwaniu na nieuchronne nieszczęście.

Faktotum, książka Bukowskiego o piciu, pisarstwie i seksie Życie tytułowego bohatera Faktotum to podróż w oparach alkoholu, hazardu i ostrego seksu. Praca jest tylko tymczasową próbą znalezienia środków utrzymania. Prawie każdą posadę bohater traci z hukiem nadużywając alkoholu albo porzucając z błahego powodu. Bukowski gardzi ludźmi którzy w pokorze dorabiają się marnych groszy zawsze pozostając w tym samym miejscu. Największą zaletą tej książki jest realizm i swoiste poczucie humoru bohatera choć dla wielu czytelników proza Bukowskiego będzie tylko spowiedzią alkoholika uwikłanego w niesmaczne przygody miłosne mieszkającego w tanich hotelikach, oddającego się swojemu pisarstwu w nielicznych chwilach trzeźwości.

Cień Wiatru to książka Carlosa Ruiza Zafona, która potrafi wprowadzić czytelnika w swój własny świat, który po przeczytaniu powieści z żalem przychodzi opuścić. Cień Wiatru to jedna z tych książek, które mogłyby się nigdy nie kończyć, a czytając z jednej strony nie możemy się od niej oderwać, a z drugiej z niepokojem patrzymy, że do końca pozostało już niewiele stron. Jest to też powieść, której przebieg akcji z czasem może się zatrzeć ale nie sposób zapomnieć wrażenia jakie wywarła. Akcja książki osadzona jest w Barcelonie, mieście w którym minione czasy, odległa przeszłość spotykają się z współczesnością. Jest to miejsce pełne starych pałaców, wąskich uliczek i tajemnic, miejsce które można odkrywać wciąż od nowa. Pewnego dnia młody Daniel Sempere zostaje zaprowadzony przez swojego ojca do sekretnego miejsca zwanego Cmentarzem Zapomnianych Książek aby wybrał przypadkową książkę. Daniel krąży między półkami zastawionymi tysiącami książek i spośród nich wiedziony nagłym impul...

Ślad twojej krwi na śniegu  to opowiadanie, które zaledwie na kilkunastu kartkach zawiera tyle treści co niejedna książka. Nena Daconte i Billy Sanchez, młode, bardzo bogate małżeństwo jedzie na miesiąc miodowy do Paryża. Nena w prezencie dostaje piękny bukiet róż. Kiedy bierze go do rąk kaleczy się w palec. Bagatelizuje skaleczenie ale rana mimo upływu czasu nie przestaje krwawić. W Paryżu jest już tak osłabiona, że Billy na rękach niesie ją do szpitala. Opowiadanie w poruszający sposób mówi o miłości dwojga młodych ludzi i życiu które lubi płatać przykre niespodzianki. Przepiękny język, doskonały styl i głębia przedstawionych uczuć powodują, że trudno zapomnieć o tej krótkiej historii.

Najlepsza książka w postapokaliptycznym klimacie jaką miałem okazję przeczytać. Ojciec z małym synkiem podróżuje przez zniszczoną przez katastrofę Amerykę. Niebo zasnute grubą warstwą chmur, wszechobecny pył, rozpad społeczeństwa, głód i brak podstawowych rzeczy do życia. Totalny rozkład materialny, społeczny i moralny. Wymarły świat w którym człowiek jest dla drugiego człowieka największym wrogiem, a często także źródłem pożywienia. Chłopiec urodził się już w czasie zagłady, nie poznał innego życia. Wspomnienia ojca są dla niego niezrozumiałe, a świat który go otacza przerażający. Książka opowiada o ponurej wędrówce przez opustoszałe terytorium USA, puste miasta, zdemolowane, okradzione sklepy, bezużyteczne samochody. Martwy świat, pozbawiony nadziei w którym trzeba walczyć o każdy dzień. Droga jest tez niewątpliwie powieścią o wzruszającej miłości ojca i syna, odpowiedzialności za drugiego człowieka i walce o zachowanie człowieczeństwa.

Książki Bukowskiego zawsze były dla mnie swoistym pamiętnikiem menela. Każda z nich to ciąg przygód pełen pijackich wyczynów, wulgarnego seksu, hazardu i problemów z pracą. Napisane prostym, lapidarnym stylem mają jednak swój urok choć trudno ich nie kończyć z uczuciem obrzydzenia. O odmienności Szmiry najlepiej świadczy plejada bohaterów: - Nick Belane - prywatny detektyw z Hollywood, zawsze zadłużony, hazardzista, erotoman, lubi sobie zdrowo wypić - Pani Śmierć - super laska, klientka Nicka Belane - Barton, klient szuka Czerwonego Wróbla - Al Ed Dupek - klient podejrzewa żonę Cindy o zdradę - Celine - pisarz którego szuka Pani Śmierć - Grovers - klient prześladuje go przybyszka z kosmosu - Jeannie Nitro - kosmitka werbuje Nicka - Henry Sanderson - typ spod ciemnej gwiazdy. Zamiast Czerwonego wróbla dostarcza Nickowi Kanarka Szmira jest powieścią detektywistyczną w której elementy świata rzeczywistego łączą się z elementami fantastycznymi, a główny nurt akcji koncentruj...