Moje najlepsze książki

  Stanisław Lem – tytan światowej hard science fiction i bezlitosny filozof poznania – w swojej przełomowej powieści  Głos Pana z 1968 roku dokonuje całkowitego demontażu ludzkiej pychy intelektualnej. Głos Pana to nie jest tradycyjna opowieść o nawiązaniu kontaktu z obcą cywilizacją, lecz epistemologiczne studium naszej fundamentalnej bezsilności. Lem ubiera traktat o granicach ludzkiego rozumu w szaty powieściowych wspomnień genialnego, cynicznego matematyka Piotra Hogartha, rzuconego w sam środek tajnego, amerykańskiego projektu naukowo-wojskowego. Obserwujemy tu gęstą od napięcia próbę odkodowania kosmicznego sygnału. Transmisja, która zamiast przynieść ostateczne odpowiedzi, staje się dla ludzkości brutalnym lustrem, odbijającym wyłącznie naszą antropocentryczną ślepotę. Akcja osadzona jest w sterylnych, laboratoryjnych realiach tajnego kompleksu na pustyni w Nevadzie. Gdy naukowcy rejestrują stały strumień promieniowania neutrinowego próbują przełożyć „list z kosmosu” ...

Solaris, Stanisława Lema jest najlepszą książką jaką kiedykolwiek miałem okazję przeczytać. Akcja książki dzieje się na planecie Solaris, całej pokrytej zagadkowym oceanem, który w opinii naukowców jest inteligentną formą życia. Wiele lat badań nie doprowadziło do rozwikłania tajemnicy oceanu, czy nawiązania kontaktu. Do bazy naukowej umieszczonej nad planetą przybywa Chris Kelvin. Pracownicy bazy doświadczają niewytłumaczalnych zjawisk, materializują się im osoby z ich przeszłości będące uosobieniem ich najskrytszych tajemnic, przeżyć zepchniętych do podświadomości. Powieść porusza wiele problemów takich jak granice ludzkiego poznania, możliwości kontaktu z obcą cywilizacją, ograniczenia ludzkiej percepcji i trudność odrzucenia perspektywy myślenia związanej z uwarunkowaniami naszego umysłu, środowiska.